Brida en Uhtred delen een identieke narratieve basis: twee Saksen die als kinderen zijn gevangen, opgevoed als Denen door jarl Ragnar. Dit gemeenschappelijke uitgangspunt maakt hun divergentie niet anekdotisch, het maakt het structureel. Alle woede van Brida komt voort uit een fundamenteel meningsverschil over wat deze Deense opvoeding betekent, en over de mate van trouw die zij vereist.
Brida als ideologisch spiegelbeeld van Uhtred in The Last Kingdom
Brida is niet gebaseerd op een specifieke historische figuur. De schrijvers hebben haar geconstrueerd als de belichaming van het pad dat Uhtred had kunnen bewandelen als hij had gekozen voor een absolute trouw aan de Denen en het Noorse paganisme. Dit is geen detail in het schrijven, het is de motor van hun hele conflictueuze relatie.
Waar Uhtred navigeert tussen twee culturen, accepteert om Alfred te dienen, onderhandelt met christelijke heren en zich aanpast aan de Saksische codes, beschouwt Brida elke compromis als een afvalligheid. Voor haar ben je Deens of je bent het niet. Er is geen grijze zone.
Wat deze dynamiek onderscheidt van een simpele liefdesruzie of een conflict van politieke loyaliteit, is dat het steunt op een eis van identiteitszuiverheid die de serie tegenover de vloeibaarheid van Uhtred plaatst. Brida verwijt Uhtred niet dat hij heeft gefaald, maar dat hij heeft gekozen om niet te kiezen. We observeren hier een klassiek narratief patroon van de omgekeerde dubbelganger, waarbij de diepgaande analyse van het personage van Brida in The Last Kingdom deze functie van een donkere spiegel belicht.
Religieuze dimensie van Brida’s woede jegens Uhtred
De woede van Brida reduceren tot een verhaal van een gebroken hart, is het belangrijkste mechanisme van haar boog missen. Haar woede is in de eerste plaats religieus. Brida is de bewaker van een onwrikbaar Noors paganisme, en de nabijheid van Uhtred tot het Saksische christendom beschouwt zij als een profanatie.
Uhtred blijft heidens in zijn persoonlijke overtuigingen, maar hij tolereert de christelijke wereld, leeft erin, floreert erin. Voor Brida is deze tolerantie gelijk aan verraad aan de goden. Elke keer dat Uhtred een christelijke koning dient, elke keer dat hij een priester beschermt of een kerk spaart, valideert hij een systeem dat zij wil zien vernietigd.
Pagan extremisme als reactie op trauma’s
Brida radicaliseert haar geloof als een directe reactie op de geweldplegingen die ze heeft ondergaan. De gevangenschap, het verlies van haar dierbaren, de slavernij die ze ondergaat, duwen haar naar een spiritueel absolutisme. Ze interpreteert haar lijden als een straf van de goden voor de lauwheid van degenen die, zoals Uhtred, weigeren zich volledig in te zetten.
Dit narratieve mechanisme is niet gratuit. Het verankert de woede van Brida in een concrete ervaring in plaats van het te reduceren tot een wispelturig karaktertrek. Haar trauma’s maken haar niet sympathiek, maar ze maken haar interne logica consistent.
Concreet verraad dat Brida Uhtred verwijt
De wrok van Brida is niet opgebouwd rond één enkele gebeurtenis. Het stapelt zich op over meerdere seizoenen door middel van specifieke daden die zij beschouwt als opeenvolgende verwaarlozingen.
- De verwaarlozing na de dood van Ragnar: wanneer hun adoptievader wordt vermoord, kiest Uhtred ervoor om zijn eigen zoektocht naar Bebbanburg voort te zetten in plaats van aan Brida’s zijde te blijven om Ragnar te wreken volgens de Deense rituelen
- De weigering om de ziel van Ragnar de Jongere te bevrijden: Brida verwacht van Uhtred dat hij deelneemt aan het ritueel om Ragnar toegang te geven tot Valhalla, maar Uhtred laat het op zich wachten, gevangen in zijn Saksische verplichtingen, wat Brida ervaart als een onvergeeflijke schending
- De herhaalde keuze om de Saksische belangen te beschermen: of het nu gaat om Alfred, Edward of Æthelflæd, Uhtred plaatst systematisch de stabiliteit van Wessex boven de Deense solidariteit, wat voor Brida bevestigt dat hij van kant is veranderd
Elke aflevering versterkt bij Brida de overtuiging dat de Uhtred die ze kende bij Ragnar niet meer bestaat. Ze vecht niet tegen de man die hij is geworden, ze huilt om degene die hij is gestopt met zijn.
Schrijven van Brida in seizoen 4: omslag naar totale antagonisme
Seizoen 4 markeert een keerpunt. Brida verliest daar haar laatste emotionele houvast met de dood van Cnut en slaat om in een frontale vijandigheid jegens Uhtred. Deze wending wordt soms door kijkers als overdreven bekritiseerd, maar volgt een strikte narratieve logica.
Het scenario transformeert Brida in de belangrijkste antagonist precies omdat zij de ultieme consequentie van het weigeren van compromissen vertegenwoordigt. Waar Uhtred overleeft dankzij zijn aanpassingsvermogen, verbrandt Brida in haar starheid. De serie gebruikt hun oppositie om een duidelijke narratieve vraag te stellen: rechtvaardigt trouw aan je oorsprong dat je alles opoffert, inclusief je eigen menselijkheid?
Een soms reducerende behandeling van het personage
We zien dat de serie Brida geleidelijk vereenvoudigt. In de eerste seizoenen is ze een complexe, grappige, strategische krijger. Vanaf seizoen 4 wordt haar schrijven strakker rond woede en wraak. Deze reductie maakt de motivaties van het personage niet ongeldig, maar verarmt haar emotionele palet.
De roman Warriors of the Storm, waarop de serie vrijelijk is geïnspireerd, biedt meer nuance in het pad van Brida. De televisieversie comprimeert hele verhaallijnen in enkele scènes, wat soms de indruk wekt van een onevenredige woede terwijl deze is gebaseerd op jaren van opgekropte ressentiment.
Brida blijft een van de meest polariserende personages van The Last Kingdom omdat zij een radicale weigering belichaamt die de serie niet volledig veroordeelt of viert. Haar woede jegens Uhtred is niet die van een gekwetste ex-geliefde. Het is die van een gelovige die een afvallige ziet gedijen in de wereld die zij bestrijdt. Deze lezing verandert aanzienlijk de manier waarop we hun confrontaties waarnemen, van seizoen 2 tot de ontknoping van seizoen 5.
